Peter Habeler Runde 2018

geplaatst in: Alpen | 1
Peter Habeler

Tot aanvang van deze tocht waren de Oostenrijkse alpen nog een onbekende voor me. Tijd om daar verandering in te brengen! Met een onuitgegeven reisgezelschap was het de taak om een evenwichtige huttentocht uit te kiezen/stippelen die voor alle deelnemers haalbaar was. Na wat googlen kwam al gauw de Peter Habeler Runde op de radar: goed bereikbaar, niet al te technisch en haalbare afstanden. De ronde dankt haar naam aan alpinist Peter Habeler, afkomstig uit het nabijgelegen Mayrhofen. In Oostenrijk en ver daarbuiten wordt deze man op handen gedragen vanwege zijn unieke prestaties door onder andere als eerste (samen met Reinhold Messner) in 1978 de Mount Everest te beklimmen zonder gebruik te maken van extra zuurstof. Als eerbetoon werd op z’n 70ste verjaardag een bergwandeling naar hem vernoemd, gelegen in de Westelijke Zillertaler Alpen. Een streek die Peter Habeler als z’n broekzak kent en nog vaak bezoekt. Vanwege de hoogte biedt de tocht mooie vergezichten over de gehele (verre) omgeving, met als centraal punt de Olperer (3476m) die vanboven steeds meekijkt.

De Olperer, gelegen in de Westelijke Zillertaler Alpen
De Olperer, gelegen in de Westelijke Zillertaler Alpen

Tochteigenschappen

Land: Oostenrijk, 1 dag Italië
Streek Westelijke Zillertaler Alpen
Periode:
05 – 12 september 2018
Condities: Uitstekend begaanbare en bewegwijzerde paden met beperkt hoogteverschil. Enkele stukken met kettingen die weinig gevaar meebrengen. De moeilijkste passage is de Friesenbergscharte, dewelke technisch niet uitzonderlijk moeilijk is, maar vanwege de diepte naast je wel een extra uitdaging geeft. Indien je de tocht tegenklokwijzerzin loopt zal je het moeilijke stuk bergopwaarts doen, wat voor iets meer (kijk) comfort zorgt.
Type tocht: Rondtrip, huttentocht in klokwijzerzin.
Overnachting:
7x overnachtingen in berghutten, waarvan 1x reserve(rust)dag
Vervoer naar Vertrek-/EindpuntWij reisden met de auto. 
Deze tocht is echter goed bereikbaar met het openbaar vervoer. Een rondtrip betekent dat er verschillende mogelijkheden zijn om op de ronde in te pikken. Er is treinverkeer tot Innsbruck(vliegveld)/Mayrhofen. Van daaruit kan je met de bus tot kort bij de route komen. Starten kan vanuit Vals (Wipptal), maar je kan ook vertrekken vanuit het Pfitschtal, de Brennerpas, het Schlegeis stuwmeer óf Hintertux.
Navigatie/Kaartmateriaal: Ik gebruikte de kaart Mayrhofen Tuxer Tal Zillergrund (1:25.000). Een stuk van dag 1 en dag 8 staan hier niet op, maar de route staat uitstekend aangegeven. Bij mijn weten bestaat er geen alternatieve kaart waar de gehele route op staat. Bijkomend was ik ook uitgerust met de gps kaart TransAlpine V4 en de OSM kaart van Oostenrijk. Een link naar de GPS (gpx) vind je steeds bij de dagverslagen. Vanwege de goede bewegwijzering zal je goed je best moeten doen om de weg kwijt te geraken;)
Zorg ervoor dat je steeds een kompas+papieren kaart/afdruk bij je hebt, en dat je kennis hebt om deze te gebruiken.
Overige links:
https://www.visittirol.nl/activiteiten/sport/wandelen/alle-wandelroutes/a-peter-habeler-runde
https://nl.bergfex.com/touren/print/113123

Tochtindeling:

Dag1: Touristenrast Parking (1347m) – Geraer Hutte (2693m)
Dag2: Geraer Hutte (2693m) – TuxerJochhaus (2316m)
Dag3: TuxerJochhaus (2316m) – Friesenberghaus (2477m)
Dag4: Friesenberghaus (2477m) – Olpererhutte (2389m)
Dag5: Olpererhutte (2389m) – Olpererhutte (2389m) – rustdag
Dag6: Olpererhutte (2389m) – Pfitscherjochhaus (2275m)
Dag7: Pfitscherjochhaus (2275m) – Landsch. Europa-hutte (2324m)
Dag8: Landsch. Europa-hutte (2324m) – Touristenrast Parking (1347m)
Besluit


Dag1: Touristenrast Parking (1347m) – Geraer Hutte (2693m)

Inloopdag

GPS-info van dag1 via GPSIES.COM of download gpx
Afstand: 8,17km – Stijgen totaal: 980m – Dalen totaal: 4m
Een deugddoende overnachting ergens ten oosten van Innsbruck brengt ons na de vele autokm’s fris aan de start. We parkeren de wagen op de gratis parking nabij Nockeralm, op een goeie steenworp van het Gasthof Touristenrast (waar de parking eigenlijk bedoeld is voor de gasten). De parking is afgelegen, maar toch beperkt bezocht als uitvalbasis om de streek te verkennen. Na wat sorteerwerk wat wel en niet mee moet kunnen we eindelijk vertrekken. Een korte doorsteek door het veld brengt ons voorbij Gasthof Touristenrast. Vanaf hier volgen we een jeeppad parallel met de rivier Alpeiner Bach. We stijgen langzaam. Iets voorbij het kleine kapelletje van Altereralm slaan we links het bospad in. We passeren nog een materiaallift die gebruikt wordt om de Geraer Hütte te bevoorraden, het einddoel van vandaag. Het bospad brengt ons al snel tussen de naaldbomen. De open stukken zijn geschikt om even te pauzeren, wetende dat we vandaag tijd genoeg hebben om de hut te bereiken. De zon doet z’n werk en insmeren gebeurt regelmatig. Een verdwaalde koe op het wegje doet ons even schrikken, maar ze is blijkbaar mensen gewoon. Het kronkelende pad brengt ons al gauw boven de boomgrens. We kijken achterom en worden beloond met een mooi zicht op de vallei. Nieuwe pauze nabij de Ochsnerhütte. De geïnteresseerde koeien dwingen ons een nieuwe locatie op te zoeken. Door een verzakking is een deel van het oorspronkelijke wegje onbruikbaar geworden. Via een metalen brugje over het water worden we omgeleid en bereiken we onze slaapplaats – Geraer Hütte(2693m). De hut heeft al wat leeftijd maar kent absoluut z’n charme. Het ontvangst is niet al te hartelijk, maar genoeg om ons een bed en warme bergkost voor te schotelen.


Dag2: Geraer Hutte (2693m) – TuxerJochhaus (2316m)

Dubbel zicht

GPS-info van dag2 via GPSIES.COM of download gpx
Afstand: 9,90km – Stijgen totaal: 708m – Dalen totaal: 723m
Ook vandaag geen al te zware etappe, maar wat meer op en af.
Doordat men op het einde van de dag wat regen voorspelt proberen we toch tijdig te starten. We stijgen een kleine 200m voor we nabij Steinernes Lamm(2528m) onze eerste pauze houden. Ondanks het voorzichtige ochtendzonnetje blijft de temperatuur eerder kil. De groene omgeving ruilt zich stilaan voor wat puinsteen en rotsen. Na een tijdje komen we bij de eerste kettingsectie van de tocht. Van veraf lijkt het moeilijker dan het in feite is. Nauwlettend houden we de wolken in het oog. Vanaf de Kleegrubenscharte(2500m) dalen we opnieuw een 300m. Gedurende een kleine kilometer houden we de hoogtelijn aan. Net voor het opnieuw stevig omhoog gaat houden we op een grote vlakke steen lunchpauze. We hervatten en zetten door tot boven op de Kaserer Schartl(2460m), dewelke ons een aanzicht biedt op het laatste top(je) van de dag, de Frauenwand(2541m). Geen onoverkomelijkheid, maar ook hier zijn kettingen aangebracht die de burger wat extra zekerheid geven voor een veilige passage. Net onder de top zoeken we wat beschutting uit de wind. Het uitzicht is fraai, doch dubbel. Het Hinterlux skigebied, gelegen op Tuxer Ferner gletsjer, ontneemt met z’n liften en drankgelegenheden de pure ruigheid van het Olperer massief. Het hele jaar door kan je hier skiën. In de verte zien we kleine stipjes op en neer gaan tegen de witte achtergrond. Het mooie weer van de ochtend is ingeruild voor een grauwe wolkenmassa. Regendruppels jagen ons weg. Even verder zien we het TuxerJochhaus(2316m), thuishaven voor vannacht. Een kruis met uitzichtpunt laten we door het mieserweer rechts liggen en dalen verder af tot aan de hut/hotel. Een grote veranda biedt ons bier, versnaperingen en uitzicht op het skigebied. Voor morgenvroeg wordt er een klein onweer voorspeld. Met de moeilijkere passage over de Friesenbergscharte heerst er wat onzekerheid onder de gasten. We zien morgen wel hé.


Dag3: TuxerJochhaus (2316m) – Friesenberghaus (2477m)

Hikers in the mist

GPS-info van dag3 via GPSIES.COM of download gpx
Afstand: 8,37km – Stijgen totaal: 861m – Dalen totaal: 701m
Benieuwd naar het weerbericht staan we op. Buiten is het grijs, met geregeld een mistbank die het uitzicht over de Hinterluxvallei ontneemt. We vernemen dat er kans bestaat dat er zich kort na de middag een lokaal onweer kan vormen. Met de uitdagende Friesenbergscharte op het menu zeker niet de ideale omstandigheden. Na wat overleg in onze groep hakken we de knoop door: de vrouwen rijden om met de bus, de mannen gaan alsnog naar boven. Vele gasten die dezelfde richting uit moeten kiezen alsook eieren voor hun geld en dalen met de (ski)lift Gletjerbus 1 tot in Hinterlux, alwaar ze de bus nemen tot in Mayrhofen. Vandaar wordt er overgestapt op de bus richting het stuwmeer Speicher Schlegeis. Niet ver van het meer loopt er een pad opwaarts tot aan het Friesenberghaus, de hut waar we mekaar later op de dag opnieuw zouden treffen.
Terug naar het ‘mannenteam’. Om wat tijd te sparen en het mogelijke onweer voor te zijn nemen we de (ski)lift Gletjerbus 2. Een enkeltje kost 12,5€/pp, heen en terug 13€/pp. We kiezen voor dat laatste en nemen de gesloten lift opwaarts, omringd door dikke mist. Aangekomen in station Tuxer Fernerhaus stappen we uit en vervolgen de eigenlijke wandelweg richting de col (+-1,5u). Ook hier wordt het pad duidelijk aangegeven door markeringen. Langzaam klimmen we hoger en hoger. Soms steken we kleine en eenvoudige sneeuwplekken over, maar meestal gaat het van rotsblok tot rotsblok. Enkel bij het laatste stuk onder de col is het even klauteren, maar vrij gemakkelijk bereiken we de eigenlijke Friesenbergscharte(2910m), het hoogste punt van deze vakantie.
Veel plek is er niet, al zeker niet met 3 extra wandelaars die net na ons boven komen. Het uitzicht ontbreekt jammerlijk genoeg compleet. De koude wind laat ons niet lang genieten. Bij het zien van de afdaling aan de oostkant is het even slikken. Ondanks de dikke mist gaat het redelijk steil de dieperik in. De kettingen in de wand bieden echter goede houvast. Op plaatsen waar het nodig is zijn ook voetbeugels in de rotsen voorzien zodat het nooit echt tricky/te technisch wordt. Het is vooral de hoogte die het uitdagend maakt. Al gauw ligt het moeilijkste stuk achter ons. De dikke mist weigert weg te trekken en verder dan 30m kan je niet zien. Bij een splitsing houden we links aan en kiezen voor de iets langere en gemakkelijke variant naar het Friesenberghaus. Schuilend onder een overhangende steen peuzelen we snel iets naar binnen. Het landschap net onder de Peterskopf heeft met de kleine rechtstaande rosten iets mysterieus. De mist klaart een klein beetje op. We hebben eindelijk zicht op de Friesenbergsee en de gelijknamige hut. Eenmaal binnen genieten we van wat warme dranken. Een uur na aankomst tekent het vrouwenteam ook present en is the fellowship terug compleet. Op naar een nieuwe dag!


Dag4: Friesenberghaus (2477m) – Olpererhutte (2389m)

Acte de presence

GPS-info van dag4 via GPSIES.COM of download gpx
Afstand: 4,37km – Stijgen totaal: 183m – Dalen totaal: 262m
Uit het raam van onze eigen kamer(!) hebben we door wat laaghangende wolken geen volledig zicht op de vallei, maar het belooft wel een mooie dag te worden. Na een lekker ontbijt zetten we ons nog even buiten op het terras voor een praatje en goed boek. De etappe van vandaag is kort, dus tijd genoeg om het wat relaxter te doen. De huttenwirt raadt ons aan om even een kijkje te nemen bovenop de Peterskopf, op 20min wandelen van de hut. We laten onze rugzakken nog even achter en trekken naar de top. Het zicht boven is absoluut de moeite waard! Honderden stenen mannetjes zorgen voor een apart beeld. Met het slechte weer van gisteren hebben we dit compleet gemist. Na opnieuw een kleine snack aan de hut maken we ons klaar om te vertrekken richting Olpererhutte. Het pad loopt eerst even naar beneden langs de Friesenbergsee, om vervolgens een 150m steil te klimmen. We trekken verder oostwaarts. Af en toe duikt het pad even met een bocht omlaag om daarna weer op dezelfde hoogte uit te komen. Nooit wordt het te smal of gevaarlijk. Aan onze linkerkant krijgen we stilaan zicht op het stuwmeer Speicher Schlegeis, dat kleurrijk afsteekt tegen de besneeuwde 3000’ders aan de overkant van de vallei. Het slechte weer van gisteren wordt teniet gedaan door al dat moois. Het grindpad ruilt zich af en toe voor wat grotere stenen, maar kinderlijk eenvoudig te volgen. De aangename zon nodigt uit om af en toe te pauzeren. Het is tegen 17u dat we de hangbrug nabij de hut oversteken. Net voor het avondmaal trekt deze attractie nog veel bekijks. De moderne Olpererhutte(2389m) met alle comfort, is al aardig vol gelopen. Na overleg met de huttenwirt mit lederhosen (Oostenrijk hé) installeren we ons in de kamer, om daarna te genieten van drank en spijzen. Ietwat later komen we erachter dat Peter Habeler himself een tafel verder met veel plezier wijn zit te kappen en verhalen oprakelt met z’n tafelgenoten. Op tijd naar bed, morgen ‘rustdag’ ;).


Dag5: Olpererhutte (2389m) – Olpererhutte (2389m)

Relatieve rustdag

GPS-info van dag5 via GPSIES.COM of download gpx
Afstand: 14,22km – Stijgen totaal: 1205m – Dalen totaal: 1205m
Wie mij wat beter kent weet dat ik niet in het bezit ben van een zittend gat. Een rustdag is dan ook relatief wat mij betreft. Terwijl de anderen in het zonnetje vertoeven rond de hut ga ik er vandaag alleen op uit. Veel keuze is er echter niet. Ofwel naar boven (Riepenkopf), ofwel naar beneden tot aan het stuwmeer. Ik besluit alvast af te dalen tot aan het stuwmeer, goed voor een 700m hoogteverschil, enkel. Op weg kom ik in de tegenovergestelde richting een sliert aan dagjestoeristen tegen die me plots doen beseffen dat vandaag zondag is, de hoogdag van de werkende mens om even de rust op te zoeken in de bergen, toch? Van rust is al lang geen sprake, van kinderen tot bejaarden van bedenkelijke leeftijd, allen willen ze de berg op, met ongepast schoeisel, hijgend langs de kant van het pad. Ik probeer ze te negeren en daal verder af in een strak tempo. Bij het meer aangekomen zoek ik aan de waterkant wat rust om te lunchen. Uit nieuwsgierigheid loop ik tot op de stuwdam. De 130m hoge wand biedt verschillende klimactiviteiten, alsook een death ride voor de avonturiers. Stilaan genoeg van de drukte keer ik terug naar de hut. De klok toont 16u. Nog net genoeg tijd om voor het avondeten nog even tot aan de top van Riepenkopf te gaan, 500m hogerop. In schril contrast met vanmorgen kom ik haast niemand meer tegen, wat heerlijk! De klim is gematigd, met heel af en toe wat doenbare steilere kettingstukken. Het goed gemarkeerde pad wisselt gruis af met wat grotere rotsblokken. De top maakt zich kenbaar met een houten kruis dat zelfs vanop redelijke afstand afsteekt tegen de blauwe lucht. Bovengekomen geniet ik van stilte en uitzicht. Niet te lang, want het avondeten in de hut wacht aldaar…


Dag6: Olpererhutte (2389m) – Pfitscherjochhaus (2275m)

Even stilte

GPS-info van dag6 via GPSIES.COM of download gpx
Afstand: 8,67km – Stijgen totaal: 356m – Dalen totaal: 483m
Een stralend zonnetje doet ons goedgemutst opstaan. Het uitzicht vanuit de hut moet nauwelijks onderdoen voor wat er buiten te zien is. Na wat zonnecrème en een eventueel extra kledinglaagje voor de kille ochtendtemperaturen zijn we klaar voor een nieuwe wandeldag. Vandaag trekken we richting Italiaanse grens. Ook nu weer is het profiel niet loodzwaar, maar algemeen wat op en neer. Het pad is ook deze keer prima begaanbaar, hoewel de soms aangelegde trapjes het haast wat kunstmatig maken. We zijn wel wat ‘ruiger’ terrein gewoon, niet? Na een van de vele bochten doemt het plateau van Unterschrammachkar op, een kleine vlakte waardoor de rivier
Unterschrammachbach stroomt. We dalen een kleine 200m tot bij de rivier, leuke plek om even uit te blazen. Even verder passeren we bij toeval een man die de markeringen nakijkt en bijschildert, goed werk! De 200m die we daarnet afdaalden moet we nu opnieuw steil omhoog. Na deze klim blijft het pad goed op hoogte. Bij het bereiken van de rivier Oberschrammachbach gaat een figuurlijk belletje rinkelen. Hier had de Olpererhutte met klem gewaarschuwd om de markeringen te volgen en niet in cowboystijl de rivier over steken. De bedrieglijk gladde stenen zorgden op deze plek voor 3 doden alleen dit jaar al. Enkele bochten verder laat het Pfitscherjochhaus zich voor de eerst keer zien. Om deze te bereiken dalen we eerst nog een stukje tot bij de rivier Zamserbach. Van hieruit kan je de jeepweg volgen tot aan de hut, of nog even het padje volgen dat je vanzelf tot aan de grens met Italië brengt. Het
Pfitscherjochhaus(2275m) zelf heeft niet dat authentieke van de eerdere berghutten, maar voelt eerder als hotel aan. De avond wordt nog gekleurd door een prachtige zonsondergang, die zelfs de uitbaters weten te waarderen.


Dag7: Pfitscherjochhaus (2275m) – Landsch. Europa-hutte (2324m)

Ave Maria

GPS-info van dag7 via GPSIES.COM of download gpx
Afstand: 8,21km – Stijgen totaal: 547m – Dalen totaal: 132m
Een deugddoende nacht in eigen kamer brengt ons nieuwe energie. Vanuit het raam hebben we zicht op het nabijgelegen meertje Jochsee. Vandaag lopen we een ganse dag op grondgebied Italië, parallel met de vallei Val di Vizze. Op het programma deze keer geen bruuske hellingen, maar langzaam stijgen tot aan de volgende hut. Het ochtendbriesje dwingt ons tot een trui om de eerste minuten warm te lopen. Niet veel verder passeren we de Langsee, dewelke z’n naam niet gestolen heeft. We zijn op dreef en de trui mag uit. Wie in de verte tuurt ziet de top van Traxentrager(2999m), een goed herkenningspunt, aangezien de Europa-hutte daar niet zo heel ver vanaf ligt. We lopen nog steeds boven de boomgrens, maar de groene vallei naast ons brengt wat verandering van decor. Op een bankje nabij een klein Maria beeldje houden we halt voor de lunch. De zon doet haar best, goed insmeren! Ettelijke kilometers later spotten we de trotse roodwitte Tirolervlag, wapperend in de wind. Via wat eenvoudig (en onnodig) kettingwerk steken we de kleine bergpas over en bereiken de prachtig gelegen hut. Het charmante houten interieur verbergt vele verhalen. De huttenwird is maar trots om een woordje uitleg te geven. Met m’n “straatduits” probeer ik hier en daar iets te verstaan. De Italiaans/Oostenrijkse grens loopt dwars door de hut. Met alweer een prachtige zonsondergang genieten we van het laatste licht.


Dag8: Landsch. Europa-hutte (2324m) – Touristenrast Parking (1347m)

Down to earth

GPS-info van dag8 via GPSIES.COM of download gpx
Afstand: 8,32km – Stijgen totaal: 110m – Dalen totaal: 1447m
Een laatste keer deze reis smeren we onze benen in. Voor we aanzetten wachten we graag nog even tot de komst van de helikopter die de hut zal bevoorraden. Toch geen dagelijks tafereel. Met een stevig ontbijt, een aangenaam zonnetje en een goeie handdruk vatten we de afdaling aan richting parking. Het pad huppelt van de ene rotsblok naar de andere. Al gauw ruilen we het zonnetje voor een groot stuk in de schaduw van de Kraxentrager. Daar waar de zon opnieuw warmte biedt houden we nog even halt. We staan aan de voet van de Sumpfscharte(2666m). Na een kleine maar stevige klim van een 100 hoogtemeters zorgt de pas voor een mooi uitzicht op oa de Brennerpas en Valsertal. We dalen opnieuw, het ruw gesteente wisselt zich stilaan voor een iets groener landschap. Op de kam van Lange Wand is het afdalen met behulp van kabels en een ladder.
Ook hier technisch niet moeilijk, echter kan de diepte naast je mogelijk voor wat zenuwachtigheid zorgen. Eenmaal hiervan bekomen slingert het pad gestaag naar beneden, langs struiken, grashellingen en schapen die vanop een afstand meekijken. Daar waar ons pad de rivier Tscheischbach oversteekt houden we lunchpauze. De diepe rotsige bedding biedt enige schaduw om de warme temperaturen te ontvluchten. Het laatste stuk van de afdaling brengt je stilaan terug onder de boomgrens. Aangenaam vertoeven is het langs de kleine watervalletjes en schaduwplekjes. Het pad is hier gedecoreerd met allerlei knutselwerkjes die bewegen adhv het stromende water. Erg creatief! Voor we het beseffen lopen we op de jeepweg die ons naar de parking brengt waar onze reis ooit begon. Helaas terug naar de bewoonde wereld…


Besluit

+ De route staat uitstekend aangegeven en is goed begaanbaar.
+ Eens je de boomgrens passeert heb je steeds mooie panorama’s.
+ De technische passages zijn dmv kettingen en beugels goed doenbaa.r
+ De ronde bevat niet al te veel hoogtemeters. (Of is dit een minpunt?)
+ Bereikbaar met het openbaar vervoer.

– Sommige dagen heb je zicht op de Hinterlux skiliften. Persoonlijk vind ik dit een blamage aan de tocht en omgeving.
– Zonder de rustdag deden wij er 7 stapdagen over. Ik raad echter aan om deze in 6 dagen te doen, en niet te overnachten in de Olpererhutte maar door te gaan tot Pfitscherjochhaus. Zoniet zit je met 2 relatief korte stapdagen ipv 1 iets stevigere dag.
– In de populaire zomermaanden kan het best druk zijn!
– Het zuidelijk gedeelte van de tocht mocht qua parcours iets afwisselender zijn.

  1. stijn

    Schitterend verslag, Lieven!

    Het geeft een duidelijke en objectieve inschatting van deze tocht met goede tips qua dagindeling.

    Klinkt alvast als muziek in de oren voor een eerste meerdaagse tocht met de vriendin!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.