Ordessa 2016

geplaatst in: Pyreneeën | 0
Nationaal park van Ordesa, gelegen in de spaanse Pyreneeën

Het was m’n vader die me tijdens de lange dia-avonden voor het eerst in contact bracht met Het Nationaal Park Ordesa y Monte Perdido.
Ik was als kind weggeslagen door de ruigheid van de indrukwekkende kloof.
Met als bijnaam Rocky Mountains van Europa, onderscheidt het zich toch wel van de rest van de PyreneeënGeen wonder dus dat het al een lange tijd op m’n bucket list stond.
Het was dan ook vrijwel de eerste avontuurlijke reis die ik ondernam (2003), onervaren als ik toen was: veel te zware rugzak, onjuist materiaal, nauwelijks terreinkennis, laat staan een “planning”… Ze passeerden allen de revue.
Deze eerste ervaring duurde echter niet lang. Door onvoorziene omstandigheden was ik jammer genoeg genoodzaakt m’n Ordesa verkenning na 5 dagen reeds te staken.

Wat je hierna leest is het vervolg van deze tocht, noem het deel 2.
We noteren het jaar 2016


Tochteigenschappen

Land: Overwegend Spanje, paar uurtjes Frankrijk
StreekNationaal Park Ordesa y Monte Perdido
Periode:
18 – 24 augustus 2016
Condities:
Heet en druk, soms pittige etappes. Zie dat je een degelijke conditie+tredzekerheid hebt eer je deze tocht aanvat.
Type tocht:
Rondtrip, bivaktocht in klokwijzerzin
Overnachting:
3x camping, 5x bivak (boven de 2000m wordt dit toegelaten in het park)
Vervoer naar Vertrek-/Eindpunt: Omwille van beperkte vakantiedagen besloten we om met auto te reizen (overgang Frankrijk-Spanje via tunnel in Bielsa). Openbaar vervoer naar de Spaanse kant van de Pyreneeën vanuit het Noorden is moeilijk. M’n beste gok is om naar Barcelona te sporen/vliegen en vandaar over Spaanse bodem tot in Torla te geraken.
Navigatie/Kaartmateriaal: Ordesa y Monte Perdido 1:40.000. Deze kaart geeft een goed overzicht van het hele nationaal park en omgeving.
Voor het hele fijne plan-/navigatiewerk is deze kaart minder geschikt, daarvoor gebruik ik de gps + gratis kaartmateriaal (OSM maps + TOPO_PIRINEOS_8.0). Een heel klein stukje van de route is op (mijn) papieren kaart niet aangegeven. Daar ben je aangewezen op de gps. Een link naar de GPS (gpx) vind je steeds bij de dagverslagen.
Zorg ervoor dat je steeds een kompas+papieren kaart/afdruk bij je hebt, en dat je kennis hebt om deze te gebruiken.
Overige links: 
http://sigpac.mapa.es/fega/visor/
http://www.ign.es/iberpix2/visor/
https://www.hikepyrenees.co.uk/the-pyrenees/walking-ordesa-national-park/

Tochtindeling:

Dag1: Torla (1022m) – Camping Refugio Bujaruelo (1341m)
Dag2: Camping Refugio Bujaruelo (1341m) – Refuge de Sarradets (2572m)
Dag3: Refuge de Sarradets (2572m) – Aguas Tuertas (2324m)
Dag4: Aguas Tuertas (2324m) – La Plana (2298m)
Dag5: La Plana (2298m)- Refugio de Goriz (2194m)
Dag6: Beklimming Monte Perdido (3355m) vanaf Refugio de Goriz (2194m)
Dag7: Refugio de Goriz (2194m) – Pradera de Ordesa (1328m)
Besluit


Dag1: Torla (1022m) – Camping Refugio Bujaruelo (1341m)

Inloopdag

GPS-info van dag1 via GPSIES.COM of download gpx
Afstand: 10,48km  –  Stijgen totaal: 697m  –  Dalen totaal: 376m
We kozen ervoor om te starten in Torla, een gezellig Spaans dorpje, vlakbij het nationaal park. Je vindt er 3 campings en een paar hotelletjes. Met de vele restaurantjes is eten ook geen probleem. Mocht je last minute nog wat trekking gerief nodig hebben, ook daarvoor vind je een winkel. Overnachten in Torla deden we op camping Rio Ara, handig om vanaf daar het stadje te bezoeken. Wat verderop vind je ook camping Ordesa, maar deze leek ons wat benauwder, zeker in het hoogseizoen.
Vanuit Torla rijdt er een bus heen en weer naar het Nationaal park. Nabij het busstation is een grote parking voorzien. Deze parking is echter wat afgelegen, daarom verkozen we om de auto in de hoofdstraat van Torla zelf te zetten, wat toch wat meer sociale controle brengt. (We zullen de bus enkel nemen om bij het einde van de tocht terug in Torla te geraken).
Onze trektocht begint via een klein zijbaantje en vervolgens via de GR09+GR10+GR11 richting eindbestemming van de dag: Camping Refugion Bujareulo. Dit stuk is een ideale inlooptocht voor het zwaardere werk van de volgende dagen. Het traject volgt grotendeels de rivier Rio Ara. De hoogteverschillen blijven beperkt. Je loopt veelal in schaduwrijke stukken bos. Doordat je naast de rivier loopt heb je af en toe de kans om een frisse duik te nemen:)

Op een gegeven moment steek je de Puente Navarros -brug- over (nu zit je reeds op de GR11). Vanaf hier wordt het parcours even iets uitdagender. Tevens kom je al wat meer open stukken tegen, die je af en toe al een preview geven van als dat moois dat komt.

Het pad naar de camping/refugio loopt vervolgens nog doorheen gemakkelijke stukken bos, afgewisseld met open stukken grasland. Naast het pad bestaat er ook een brede grindweg, die de camping ook bereikbaar maakt met de auto. Vele dagjestoeristen maken hier gebruik van om tijdens de warme zomermaanden een frisse duik te nemen in de Rio Ara. De grote parking en camping zijn hierop voorzien. Nabij het oude Romaanse brugje is het heerlijk vertoeven met de voetjes in het water. Drank en eten zijn te verkrijgen in de refuge. Op tijd naar bed, morgen een hele dag klimmen…


Dag2: Camping Refugio Bujaruelo (1341m) – Refuge de Sarradets (2572m)

Aanschuiven

GPS-info van dag2 via GPSIES.COM of download gpx
Afstand: 8,38km  –  Stijgen totaal: 1253m  –  Dalen totaal: 20m
Na een rustige nacht op de camping van Refugio Bujaruelo (plaats genoeg) maken we ons op voor een klimdag pur sang. Door de vele hoogtemeters is het trouwens aangewezen de dag tijdig aan te vatten, zeker bij extreem warm weer. Het eerste deel brengt je via een steil, slingerend en geërodeerd pad tussen bomen en struiken naar een soort van tussenplateau, gekenmerkt door een elektriciteitsmast. Leuk plekje om even uit te blazen en een eerste keer iets te eten. Vanaf nu wordt de omgeving wat meer open en ook iets minder steil. De groene paden, met grazende koeien, wijzen je van veraf de weg naar Puerto de Bujaruelo, de pas gelegen op 2273m. Via een asfalt-/aardeweg kan je hier met de auto komen, wat dan ook zorgt voor een lading nieuwsgierige dagjestoeristen. We zetten ons iets lager uit de wind en genieten van het uitzicht en lunch.

We kiezen niet voor de parking ietsje verderop maar gaan verder omhoog (volg de pijl). De groene omgeving ruilt zich voor veel steenpuin. Het golvend pad is echter wel goed begaanbaar en brengt ons stilaan richting Col de Sarradets (2583 m). Rechts van ons zien we de resten van le glacier des Gabiétous, evenals de flanken van Le Taillon (3144m). De top van deze laatste staat morgen op het programma. De wind zorgt af en toe voor een welgekomen afkoeling.

Ter hoogte van het smeltwater van glacier Du Taillon staan we voor een ongeziene sliert van dagjestoeristen, die vaak met onaangepast schoeisel het water/natte rotsen proberen over te steken. Dit zorgt voor aanzienlijk wat vertraging. Een duidelijke route zoeken is niet evident, af en toe kom ik eens een markering tegen. Na nog een tijdje klimmen komen we boven op de col, en steken daarmee de grens over met Frankrijk. Bovenop hebben we ogen te kort. Het machtige cirque de Gavernie pronkt in het zonlicht, met op de voorgrond de Refuge de Sarradets (2580m). De nabije kraan verklapt ons dat de hut weldra een forse uitbreiding wacht.

Een laatste stukje klimmen tot aan de refuge. Het pad wordt door een steenverschuiving nog via rood lint omgeleid. Op het terras van de hut rusten we wat uit met een cola en zicht op de machtige Brèche de Roland. Sommige durvers wagen het om al schuivend af te dalen. We vullen onze drinkzakken en dalen nog een paar meter om daar een paar ideale bivakplaatsen te ontdekken. Er is maximum plaats voor 3 a 4 tenten/tarps. Met wat meeval zie je in de avondzon nog wat marmotten.


Dag3: Refuge de Sarradets (2572m) – Aguas Tuertas (2324m)

Little paradise

GPS-info van dag3 via GPSIES.COM of download gpx
Afstand: 5,87km  –  Stijgen totaal: 562m  –  Dalen totaal: 810m

Zoals we een beetje vooraf hadden gevreesd begon dag 3 niet met het beste weer.
Door de laaghangende wolken was het grandioze uitzicht op de cirque de Gavernie van de vorige dag compleet afwezig. Na wat getwijfel over een geschikt (lees droog) moment dan toch maar alles ingepakt.De regendruppels dwongen ons echter een pauze te houden in Refuge de Sarradets. Met een tas warme chocolademelk in de hand observeerden we vanuit het raam de weercondities. Heel af en toe liet de Brèche de Roland (2804m) zich kort zien, maar verdween evenzeer snel. Na 1u hielden we het wachten voor bekeken en waagden toch, gewapend met regenjas, de beklimming tot de kam. Het pad naar boven is zeker niet extreem moeilijk. Om wat extra tredzekerheid te hebben in de sneeuwdelen zijn wandelstokken mooi meegenomen. Eenmaal boven trok de mist wat weg, genoeg om Frankrijk uit te zwaaien en opnieuw de grens over te steken. Naar dit punt had ik persoonlijk hard uitgekeken. Vanaf hier zou 90% van de wandelaars in het hoogseizoen de doorsteek naar de Refuge de Goriz maken.

Wij lieten de afdaling echter voor wat ze was en stegen nog een stuk, richting top van Le Taillon (3144m). Een duidelijk pad ontbreekt, maar zolang je de kam volgt en op hoogte blijft loop je goed. De koude noordelijke Franse wind laat ons nu even met rust. Af en toe kom je wat nissen tegen die als noodbivak dien(d)en. Nadat de kam ophoudt loop je door op de graat via de Falsa Brecha (de valse Brèche) en El Dedo (vinger). De top van de Taillon is via wat eenvoudig klouterwerk te bereiken. Jammer genoeg wordt de Franse kant tijdens de klim volledig gehuld in mist. Als troost trekt het volledig open aan Spaanse kant. De machtige Ordesa vallei laat zich voor het eerst zien!

Na de lunchpauze op de top dalen we af richting Pico Royo. Vervolgens proberen we verder af te dalen, georiënteerd naar de pas Collado Blanco (2836m). Deze afdaling is vanwege de onoverzichtelijkheid van boven naar beneden niet gemakkelijk, doch technisch niet onoverkomelijk. Wij probeerden min of meer recht op ons doel af te dalen, maar waarschijnlijk is het verstandiger om dit in een boog te doen (tenzij je de tocht in omgekeerde richting stapt). De GPS-track van deze dag die je via bovenstaande link kan downloaden bevat de theoretische route, gebruik je gezond verstand! Na het bereiken van de pas houden we nog even halt om wat foto’s te nemen en nog een hapje te eten.

De laatste afdaling van de dag is heel wat gemakkelijker, de lengte echter kruipt wel in de kleren. Opgelucht halen we Llanos de Salarons (2425m). Geen water te bespeuren, het meer is tegenwoordig een vlakte. De omgeving wordt terug groener, in fel contrast met het zwaardere werk eerder vandaag. Enkele plateau’s lager zetten we onze tent op nabij Aguas Tuertas (2326m). Het is wat zoeken naar een ideaal (geen zompig) plaatsje, maar plaats genoeg. Bijvullen/wassen kan je aan de zijkanten van dit kloofje, waar het water langs de randen naar beneden stroomt. Het voelt als een paradijs. Aan het einde van de dag ontdekken we nog op de flanken van de rotswanden een gemzenfamilie die geïnteresseerd toekijkt. Al gauw zitten we in de schaduw, koelt het redelijk snel af en wacht de warme slaapzak. Op naar morgen.


Dag4: Aguas Tuertas (2324m) – La Plana (2298m)

Koninginnenetappe

GPS-info van dag4 via GPSIES.COM of download gpx
Afstand: 6,61km  –  Stijgen totaal: 501m  –  Dalen totaal: 527m
In de voorbereiding had ik dag 4 aangestipt als ‘koninginnenetappe’. Op het programma immers de verkenning van de Ordesa vallei langsheen het pad Faja de las Flores, wat garant moet staan voor spectaculaire uitzichten. Vandaag geen superzware etappe, dus we kunnen op een gezapig tempo volop genieten. Al bij het opstaan merken we dat de zon serieus brandt. De zonnecrème zal regelmatig worden bovengehaald. Het eerste deel van de dag bezorgt ons uitlopende trapsgewijze groenvlaktes van Aguas Tuertas. Dit relatieve vlakke stuk biedt gras en water, wat de gemsfamilie ook erg op prijs stelt. Wat nieuwsgierig vanuit de verte houden we mekaar in de gaten.

Het duurt niet lang voor we de immense vallei van dichtbij te zien krijgen. We houden even de adem in. De bodem gaapt op een diepte van meer dan 1000m. We draaien linksaf de Faja de las Flores op. Het pad is meer bedoeld voor de avontuurlijke wandelaar, en liefst zonder hoogtevrees. Je kijkt namelijk voortdurend in de afgrond naast je.

Hoewel het pad je vanop afstand angst inboezemt, doet het dat eens erop haast nooit. Op een paar passages na is het steeds voldoende breed en is praktisch altijd vlak. Een groot stuk loop je onder overhangende rots, wat voor welgekomen schaduw zorgt.

Eenmaal je de bocht van Gallinero passeert wordt het pad wat groener en heb je tevens uitzicht op het weidse Circo de Cotatuero. Wat verder zetten we ons tussen de bloemen op een grashelling en genieten van een stevige lunch. Met een klein beetje meeval spot je hier al enkele vale gieren, die zich geruisloos laten glijden op de thermieken vanuit de vallei.

Na een uitgebreide pauze zetten we onze weg voort. Van ver tuur ik naar de plek waar we later de dag de tent willen opzetten. Het resterende stuk lijkt me technisch zeker te doen, maar wel bijzonder onoverzichtelijk met grote rotsblokken en verschillende plateau’s, wat het moeilijk maakt om te navigeren. Het zal erop aankomen om niet te veel hoogte te verliezen. Kort na de lunch ontmoeten we een Frans koppel dat dezelfde richting uit wil. Ze hebben echter enkel kaart en kompas. We volgen hen een tijdje, maar komen tot de constatatie dat we te veel hoogte verliezen. Ik laat hen begaan en vertrouw op m’n voorbereide gps-track. De route die we nu volgen staat niet op de papieren kaart. Na nog een tijdje ben ik er eindelijk van overtuigd dat we precies uitkomen waar ik wou: La Plana(2298m). Het is nu een zaak om water te vinden. Halverwege de Circo de Cotatuero zien we in de diepte de gelijknamige rivier lopen. In uiterste noodzaak moeten we afdalen, maar we hebben geluk. Kort bij de bivakplaats vinden we een bronnetje met heerlijk koel water.
We nemen een duik om even aan de loodzware hitte te ontsnappen. Het is relatief vroeg op de dag (15u), maar verder gaan lijkt me geen goed idee. Om toch wat schaduw te hebben zetten we de tent op. Ongelooflijk vereerd met deze alweer ontzettend mooie bivakplek (zelfs in het hoogseizoen geen kat te zien) vullen we de dag verder met wat luieren en toppen identificeren. Morgen trekken we helaas weeral terug naar de mensenmassa: Refuge de Goriz…


Dag5: La Plana (2298m)- Refugio de Goriz (2194m)

Op eenzame hoogte

GPS-info van dag5 via GPSIES.COM of download gpx
Afstand: 6,24km  –  Stijgen totaal: 542m  –  Dalen totaal: 655m
De hitte van de zon maakt ons wakker. In de hoogzomer is de warmte niet te onderschatten, en zeker een factor om rekening mee te houden bij het uitstippelen van de tocht. Het plan van de dag is relatief eenvoudig: klimmen naar de top van de Tobacor(2779m) en vanaf dan afdalen tot Refugio de Goriz.
Het is rond 9u30 dat we ons boeltje eindelijk in de rugzakken proppen en de dag aanvatten. We volgen een lichtjes te onderscheiden pad richting zuiden, maar zullen dit al vrij snel verlaten.
Vanaf nu gaat het betrekkelijk steil bergop tot de top van Tobacor. Van een pad is geen sprake. Van beneden af verkennen we met onze ogen de helling. Ik probeer een route uit te stippelen die niet al te steil is. Het grootste deel van de klim bestaat uit gras vermengd met puinsteen. Technisch zeker haalbaar, maar zonder inloop en met een zwaar beladen rugzak toch een opdracht.

Onderweg nemen we regelmatig onze tijd om rond te kijken. Het decor blijft adembenemend mooi. Hoog boven ons hebben de gieren geen probleem om zich voort te bewegen. Een dikke 1,5u later en 500m hoger zijn we boven. Een fris briesje heet ons welkom. De top van de Tobacor(2779m) is relatief vlak. Door de vele vliegende insecten blijven we niet heel lang. Vanaf de top kan je nog gemakkelijk naar iets lager gelegen toppen lopen. We zetten ons een eindje verder en genieten van uitzicht en lunch.

Vanaf onze lunchplek overschouwen we onze verdere route. Helemaal beneden, aan de voet van de Monte Perdido, onderscheiden we de eindbestemming van de dag, Refuge de Goriz, waar de mensenmassa ons jammerlijk genoeg alweer staat op te wachten. De afdaling van de Tobacor via Rincon del Senor is naar mijn gevoel niet zo steil, maar het loszittend puin is voor minder ervaren bergwandelaars mogelijk wat onwennig. M’n partner besluit haar rugzak ter plaatse te laten en zonder verder af te dalen. Ikzelf loop na de afdaling nog even omhoog om de hare op te halen. We lopen nu op een relatief vlak stuk. Ook hier ontbreekt een duidelijk pad en is het wat behelpen met wat logisch verstand en de GPS. Al van ver kan je de refuge zien liggen, maar het is een kwestie van een beetje om te lopen zodat je de juiste doorsteek vindt. Probeer je te snel af te dalen maak je het jezelf moeilijker dan nodig.

Via pijlen en stenen mannetjes ontdekken we dan toch de juiste route. Het gebrek aan schaduw eist toch wel veel energie en we zijn blij eindelijk aan te komen bij de hut. Zoals verwacht hebben al die verschillende tentjes veel weg van een vluchtelingenkamp. Officieel mag je de tent pas opzetten om 18u30, maar de meeste hebben al wel hun “vlakke” plekje bij wijze van een neergeplante rugzak opgeëist. We drinken beiden nog een bijzonder deugddoende cola en zetten onze tent op. De top van de Tobacor lijkt van hieruit haast onineembaar, zo gaat dat in de bergen. Achter ons de Monte Perdido, waar we morgen een afspraak mee hebben. De wekker gaat bijzonder vroeg (5u)…


Dag6: Beklimming Monte Perdido (3355m) vanaf Refugio de Goriz (2194m)

Perfecte klimdag

GPS-info van dag6 via GPSIES.COM of download gpx
Afstand: 7,75km  –  Stijgen totaal: 1102m  –  Dalen totaal: 1102m
De wekker gaat hard en naar mijn gevoel te vroeg. Meer dan anders ben ik wel onmiddellijk wakker, gepaard met een klein beetje zenuwachtigheid. Het voelt wat raar om op deze plek te staan waar ik 15 jaar geleden hetzelfde plan had (toen met grote haast moeten vertrekken omdat ik te weinig medicatie bij me had). Normaal gezien staan we straks op de top van de Monte Perdido (3355m). Het ontbijt slaan we over, we eten onderweg wel. Als we de tent afbreken (deze mag je niet laten staan overdag) zijn de eerste klimmers met hoofdlamp al lang op pad. We zien van ver kleine lichtstipjes dansen in het donker. Zoals verwacht zijn we niet de enigste die naar boven willen vandaag. Geen moment zullen we echt alleen zijn, daar moet je je mentaal even overzetten. Als het maar geen file is… Schoonheid kent zijn prijs weet je wel. Feit dat we niet de laatste vertrekkers zijn geeft ons toch wat moed:). De grote rugzakken worden tegen de achterwand van de refuge geplaatst. Enkel een klein rugzakje met het hoogst noodzakelijke gaat mee naar boven. Buiten is het nog half donker als we effectief aanzetten (5u45u). De eerste meters is het wat zoeken: verschillende paden kruisen zich. Na een klein half uurtje nemen we op een vlak stukje even de tijd om te ontbijten. De kloof van Ordesa laat zich opnieuw bewonderen, nu half verlicht door de opkomende zon. Een werkelijk prachtig zicht. Best things in life are free.

We vervolgen. De beklimming is technisch niet moeilijk, en huppelt tussen verschillende plateautjes. Een paar technische stukken worden begeleid door kettingen, maar niets onoverkomelijks. Je hebt het idee een gewone wandeling te volgen, eerder dan naar een top te klimmen. Aangekomen bij het kleine smeltwater meertje Ibon Helado houden we nog een laatste keer halt. Vanaf hier wordt het een pak uitdagender. We hebben nu voor het eerst zicht op de top. Het pad ernaar toe doet even slikken: een steile puinhelling die zigzaggend een weg baant, altijd maar hoger. Later laat ik me vertellen dat hier vroeger vaak nog sneeuw lag, maar ook hier smelt alles af. We laten een bemoedigend bordje met de melding ‘gevaarlijk pad’ (in 3 talen) voor wat het is en zetten voort. We lopen nu op een soort van kam. Het is opletten waar je je voeten zet. Af en toe is het klauteren.

Het laatste stuk naar de top is het lastigste. De steile puinhelling van kleine keitjes laat zich maar moeilijk bedwingen. Vaak zak je na 2 stappen 1 stap terug. Niet opgeven. De beloning is groot na het bereiken van de top. Het 360° zicht boven is fantastisch. Geen wolkje aan de hemel. Op de achtergrond hoor ik een man vertellen dat het zelden zo klaar is als vandaag. Ik moet me bedwingen om niet aldoor foto’s te nemen, maar te genieten van dit moment. Een half uurtje blijven we op de top, waar het opvallend windstil is. De afdaling van het steile stuk is de eerste meters wat angstig. Maar al gauw komt het vertrouwen terug en stap ik regelrecht met m’n hiel naar beneden, met het puin als ‘remmer’. Opnieuw aan het smeltmeertje rusten we even uit.

De warmte doet alweer haar werk. Vanuit een stukje schaduw aanschouwen we de wand van Cilindro Marboré. Enkele wandelaars dalen deze af via een evenzeer steil pad. Het vervolg van onze afdaling biedt geen problemen meer. Het valt me wel op hoe lang de afdaling nog is. De refuge eindelijk in zicht. Rond de klok van 15u bestellen we een frisse cola, trekken onze schoenen uit en genieten vol stiekeme trots van onze prestatie. De plaatsen in de schaduw zijn reeds volzet. Het is even volhouden tot de tent opgezet is. De laatste dag brengt ons morgen naar de bodem van de vallei.


Dag7: Refugio de Goriz (2194m) – Pradera de Ordesa (1328m)

Een laatste blik

GPS-info van dag7 via GPSIES.COM of download gpx
Afstand: 12,48km  –  Stijgen totaal: 625m  –  Dalen totaal: 1276m
Een laatste dag in de bergen is altijd iets bijzonder. Het afscheid blijft moeilijk, ook al was de warmte deze keer haast niet te houden. Omdat we gisteren erg vroeg de veren uit moesten, ging het opstaan er vandaag iets rustiger aan toe. Vanaf Refugio de Goriz kan je via 2 paden tot aan de parking (Pradera de Ordesa) wandelen. Enerzijds bereik je deze via een platgewandeld pad dat langs de Rio Azares loopt. Je voelt me al komen: veel te toeristisch;), de meerderheid van de dagjestoeristen neemt dit pad om via het dal de vallei te verkennen zonder veel hoogtemeters te moeten maken. Avonturiers als we zijn, en tevens ook om in schoonheid te eindigen, kiezen we voor de Faja de Pelay. Dit pad loopt langs de wanden van het zuidelijke stuk van de vallei en bied je nog prachtige zichten op het woeste deel van de voorbije dagen. Vanaf de hut volgen we de GR11 richting dal. Het begin van dit pad heeft nogal veel onder erosie te lijden en je treft er dan ook een wirwar aan zijpadjes aan. Eenmaal bij de Circo de Soasa gekomen daalt het pad aanzienlijk. Hier is het opletten dat je niet helemaal tot beneden afdaalt, maar de GR11 ergens halverwege verlaat en de Faja de Pelay volgt dat op hoogte blijft. Als je hier even de tijd neemt om achterom te kijken zie je mogelijk Cascade Cola de Caballo (waterval in de vorm van een paardenstaart). Even verderop kom je een bordje tegen met de melding dat je na 15u niet meer mag vervolgen omwille van de lengte. Het pad maakt aardig nog wat hoogtemeters, maar niet meer zo bruusk.

Halverwege de wandeling, nabij Refugio de Abé (houten schuilhutje), vind je wat schaduw, ideale plek om te lunchen. Na een uitgebreide pauze zetten we voort. De groene vallei laat zich van haar beste kant zien. Langzaam stijgt het pad opnieuw tot 2200m. Bij Mirador de Calcilarruego heb je nog een mooi uitzichtspunt, voor je aan de lange afdaling begint. Het pad slingert, beschut tussen bomen, met trapjes richting dal. Heel even nog betreden we het massatoerisme-pad richting parking. Daar aangekomen trakteren we ons nog op een frisdrank naar keuze. In een toeristisch winkeltje vlakbij koop ik eveneens onze bustickets met bestemming Torla.

Niet veel later zitten we op de volle bus (er rijden regelmatig bussen). Na een klein halfuurtje arriveren we op de parking iets buiten Torla. We lopen richting auto om daarna opnieuw onze tent op te zetten op camping Rio Ara. Na een rustmoment trekken we naar centrum Torla waar we in Restaurante La Cocinilla heerlijk eten voor weinig geld, een aanrader!


Besluit

Het Nationaal Park Ordesa y Monte Perdido is werkelijk adembenemend om te ontdekken. Wie Pyreneeën zegt moet hier toch 1 keer geweest zijn, en wel om verschillende redenen:
+ Je vindt er fauna en flora die niet op vele plaatsen voorkomen
+ Geologisch is het landschap erg interessant met verscheidene gesteenten(lagen).
+ De woeste omgeving en duizelingwekkende hoogteverschillen zorgen voor een diepe indruk.
+ De Monte Perdido is een uitdagende maar zeker haalbare top die erg veel voldoening geeft.
+ Bivakeren boven de 2000m is (voorlopig) toegelaten, mits respect voor de omgeving. Laat niets achter!

Er zijn echter ook wat minpunten te melden:
– In het hoogseizoen (juli/aug) kan het er erg warm zijn (>35°C). Neem dit mee bij het uitstippelen van je tocht.
Ga je buiten deze maanden dan bestaat de kans dat er hier en daar nog sneeuw ligt.
– Tov de Franse kant is er niet zo heel veel water te vinden. Hou hier ook rekening mee.
– Het massatoerisme heeft zijn weg naar het park al lang gevonden. De paar dagen van de grote paden weg was het een paradijs.
– Bereikbaarheid met het openbaar vervoer is moeilijk.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.